Η ΑΥΛΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Η αυλή της ψυχής

7/2/2017

Ναι ,

μπορείς γυμνή 

να μ αγκαλιάσεις,

να δεις αν θα σε θέλω 

το πρωί,

όταν στον ύπνο σου αδειάσεις 

τα όνειρα της προσταγής. 

Κάτι πετάγματα της φύσης

 να αφήσεις, 

δίπλα να περνούν,

τότε που τα μάτια σου θα ανοίξεις 

στα πρωινά που δεν μπορούν, 

παρθένα η αγία να σε δουν.

Αντίστροφα την μέρα 

βλέπεις, την νύχτα, μ ήλιους  

μ αόρατα  αστέρια μαγικά  

στα όνειρα σου εμένα,

εδώ η πιο πέρα

σε μια αγκαλιά που δεν με πονά.  

Θέλω τα πρωινά που βλέπεις, 

αυτά

που σου διάλεξε η ζωή, 

αν τον λυπάσαι η αν πρέπει, 

να τον ανέχεσαι από το πρωί. 

Έχεις τα μάτια της ψυχής σου,

 κλειστά στα αστέρια σκοτεινά

 και τώρα παλεύεις και θυμάσαι, 

για το αύριο που μας ξεχνά.

Σε ένα παρελθόν που θλιμμένο 

σ εκλιπαρεί όταν την γύμνια σου 

κοιτά ,

δίχως πάθος τα κρύα  φιλιά σου

σε μια αγκαλιά από λάθος

που σε πονά.

Σκληρή ζωή σε οδηγάει 

 σε χορούς δίχως ρυθμό 

δίχως καρδιά, 

αυτά που λένε οι ερωτευμένοι

δεν είναι η αγάπη   στη ζωή,

 είναι κάτι σκουπίδια 

που μαζεύεις, 

απ της ψυχής σου την  αυλή...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΑΠΕΤΑΝΟΥΔΗ